Luier review: strikluiers


Merk: Disana en popolini

Soort: Strikluier

Geteste maat: één maat

Aantal kg’s: 2-25 kg (bij benadering)

Waar te koop:

Testoordeel

Gebruiksgemak: Als je het door hebt redelijk, al blijft het met natte lintjes en poep aan de buitenkant in combinatie met lintjes een beetje gepiel.

Pasvorm: Kan helemaal worden aangepast aan je kindje

Absorptie: De luier zelf absorbeert voldoende voor een newborn

Comfort: Heerlijk zacht en flexibel

Droogtijd: Snel

Persoonlijke ervaring

Ik vond strikluiers er maar ouderwets uitzien. Ik kocht ze in eerste instantie dan ook niet, ik vond de vrolijke gekleurde luiers veel leuker en bovendien leek het me erg ingewikkeld.
Toen Fosse er eenmaal was merkte ik dat ik toch andere eisen had waar een luier voor mij aan moest voldoen. Ik wilde mijn kleine spillebeen bijvoorbeeld niet opschepen met een al te dik pakket en het moest ook lekker zacht zijn. Toen ik op een goed moment toch besloot maar eens een strikluier te proberen was ik eigenlijk gelijk verkocht. Zo lekker zacht en in de newbornvouw heel mooi passend ook voor die hele kleine baby’s. Er hoeft dan zelfs nog geen extra absorptie worden toegevoegd. En ik vond het heel erg schattig staan en inderdaad lekker ouderwets.

Voordelen

  • Past eigenlijk altijd
  • Is lekker zacht en flexibel
  • Voor een newborn absorbeert de luier op zich voldoende
  • Droogt snel door dat het in feite een grote dunne lap is

Nadelen

  • De lintjes gaan snel in de knoop in de was
  • Zelfs als ik de luier bij de billetjes een extra ‘rolletje’ geef en instopt loopt de poep er meestal langs in het overbroekje
  • Als je kindje groter wordt moet je boosters gaan toevoegen voor meer absorptie

 

De start

Het wasbare luieravontuur: De start

In de zwangerschap van de eerste keek ik al geïnteresseerd naar de nieuwe generatie wasbare luiers. Ik herinner me vaag de stugge hydrofielen die mijn ouders voor mij hadden gebruikt, oogjesluiers heten die dingen eigenlijk weet ik nu en het leek me maar een vieze bende. Het werd ‘m niet, ik zag het allemaal helemaal niet gebeuren en mijn eerste man kreeg zo ongeveer een hartverzakking toen ik er over begon.

In mijn tweede zwangerschap keek ik weer nieuwsgierig naar de wasbare luiers. Punt 1 ik vond ze mooi. Punt 2 ik vond ze interessant. Maar hoe dan? Wat dan? Mijn tweede man was ongeveer net zo enthousiast als de eerste. Ik kon hoog of laag springen maar hij vond het niks.

Deze keer raakte ik echter meer en meer overtuigd van de keuze voor wasbaar. Ik dook er in en ontdekte steeds meer dingen. Dat borstvoedingspoep wateroplosbaar is bijvoorbeeld. Gadver, poep in de machine! En dat je inlegvellen hebt om poep op te vangen. En dat je allerlei verschillende soorten systemen hebt met voordelen en nadelen.

Naarmate mijn kennis toenam, nam ook mijn overtuiging toe. Tot het punt waarop mijn man zei: “je gaat het toch doen, dus wat wil je nog van mij horen?”. Ehm ok, blijkbaar was ik wel erg drammerig dus. Maar soms is dat gewoon de moeite waard. Met de afspraak dat we gewoon eens wat gingen proberen en dat mijn man zelf ten allen tijden wegwerpluiers mocht pakken kreeg ik een soort van groen, of nou ja, oranje licht om wat dingen aan te schaffen. Dat was het begin, maar nog lang niet het einde. Ik vind het zo leuk om dingen uit te proberen dat ik echt van alles wat heb. Tot grote frustratie van mijn man, die is inmiddels ook om en trots verkondiger van de wasbare luierboodschap. Maar hij weet af en toe echt niet meer wat waarvoor is en hoe het allemaal werkt. Arme man!